<img src="https://images.aposto.com/2026/1/6/1772282822738.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="2.19" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"><h1 fr-original-style="" style="font-size: 2em; margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">İbadetin mekanla ilişkisi: Kutsal yapılar mimari değişikliklere ne kadar açık olabilir?</h1>Kutsal mekanlar çağdaş mimarlıkta ne ölçüde değişebilir, kutsallığı koruyarak toplumsal ve mekansal dönüşüme nasıl ayak uydurabilir? Bu sorunun yanıtını ararken, küresel örnekler ile Türkiye’den Sancaklar Camii’nin mimarı Emre Arolat ve Balçova Cemevi’ni tasarlayan Nevzat Sayın’ın görüşlerini mercek altına aldık; mekansal dönüşüm, toplumsal işlev ve ibadet kavramının mekanla ilişkisi bağlamında modern mimarinin sunduğu yeni yaklaşımları inceledik.Yazı: DAC İstanbulTarih boyunca cami, kilise, cemevi gibi ibadet yapıları katı biçimsel kurallarla tanımlandı. Bu tekrar eden formlar, inancı somut mimari kalıplarla eşleştirerek kutsallığı neredeyse tek tip bir mekansal ifade ile özdeşleştirdi. Oysa modern çağda inanç biçimlerinin çeşitlenmesi ve kent yaşamının dönüşmesi, kutsal mekanlara dair mimari yaklaşımları da köklü biçimde etkiledi. İbadet mekanları, sabit tipolojilerden çıkıp günlük hayatla iç içe geçen, çok işlevli alanlara dönüşmeye başladı.&nbsp;Ancak tüm bu dönüşüm, kutsal mekanların ortak amacını&nbsp;değiştirmiyor: İnsanın gündelik olandan sıyrılıp ruhani olana yönelmesini sağlamak. Peki, kutsal mekanlar çağdaş mimarlıkta ne ölçüde değişebilir, kutsallığı koruyarak toplumsal ve mekansal dönüşüme nasıl ayak uydurabilir?&nbsp;Bu sorunun yanıtını ararken küresel örnekler ile Türkiye’den Sancaklar Camii’nin mimarı Emre Arolat ve Balçova Cemevi’ni tasarlayan Nevzat Sayın’ın görüşlerini mercek altına aldık; mekansal dönüşüm, toplumsal işlev ve ibadet kavramının mekanla ilişkisi bağlamında modern mimarinin sunduğu yeni yaklaşımları inceledik.<img src="https://images.aposto.com/2026/1/6/1772282983419.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.52" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Church of Light | Mimar: Tadao AndoFransız sosyolog Henri Lefebvre, mekanı toplumsal ilişkiler, güç dinamikleri ve gündelik yaşam tarafından sürekli üretilen “yaşanan” bir toplumsal ürün olarak tanımlar (Lefebvre, 1974). Bu bakış açısı, mekanın sabit ve değişmez bir nesne olmaktan ziyade, zaman içinde toplumsal dönüşümlerle birlikte yeniden anlam kazanan dinamik bir yapı olduğunu ortaya koyar.&nbsp;Günümüzde mekansal tipolojilerin sınırlarının esnekleşmesi ve daha geçirgen, akışkan hâle gelmesi, geleneksel olarak tekil bir işlevle tanımlanan ibadet yapılarının da dönüşümünü beraberinde getiriyor. Bu dönüşüm, kutsallığın anlamını değiştirmeden, kutsal deneyimin mimari olarak nasıl üretildiğine dair yeni sorular ortaya çıkarıyor. <p contenteditable="false" fr-original-class="custom-button-wrapper fr-deletable" fr-original-style="text-align:center" style="text-align: center; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><a bgcolor="#0d3388" color="#ffffff" contenteditable="false" fr-original-class="custom-button-link" fr-original-style="background-color:#0d3388 !important;color:#fafbfc !important" href="https://aposto.com/s/ibadetin-mekanla-iliskisi-kutsal-yapilar-mimari-degisikliklere?a=customButton" rel="noreferrer" style="background-color: rgb(13, 51, 136) !important; color: rgb(250, 251, 252) !important; text-decoration: none; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">YAZININ DEVAMI</a>

Soli

Tarih boyunca cami, kilise, cemevi gibi ibadet yapıları katı biçimsel kurallarla tanımlandı. Bu tekrar eden formlar, inancı somut mimari kalıplarla eşleştirerek kutsallığı neredeyse tek tip bir mekansal ifade ile özdeşleştirdi. Oysa modern çağda inanç biçimlerinin çeşitlenmesi ve kent yaşamının dönüşmesi, kutsal mekanlara dair mimari yaklaşımları da köklü biçimde etkiledi. İbadet mekanları, sabit tipolojilerden çıkıp günlük hayatla iç içe geçen, çok işlevli alanlara dönüşmeye başladı.&nbsp;Ancak tüm bu dönüşüm, kutsal mekanların ortak amacını&nbsp;değiştirmiyor: İnsanın gündelik olandan sıyrılıp ruhani olana yönelmesini sağlamak. Peki, kutsal mekanlar çağdaş mimarlıkta ne ölçüde değişebilir, kutsallığı koruyarak toplumsal ve mekansal dönüşüme nasıl ayak uydurabilir?&nbsp;Bu sorunun yanıtını ararken küresel örnekler ile Türkiye’den Sancaklar Camii’nin mimarı Emre Arolat ve Balçova Cemevi’ni tasarlayan Nevzat Sayın’ın görüşlerini mercek altına aldık; mekansal dönüşüm, toplumsal işlev ve ibadet kavramının mekanla ilişkisi bağlamında modern mimarinin sunduğu yeni yaklaşımları inceledik.<img src="https://images.aposto.com/2026/1/5/1772225612993.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.92" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Holy Redeemer Kilisesi ve Toplum Merkezi | Eskiz: Menis ArquitectosFransız sosyolog Henri Lefebvre, mekanı toplumsal ilişkiler, güç dinamikleri ve gündelik yaşam tarafından sürekli üretilen “yaşanan” bir toplumsal ürün olarak tanımlar (Lefebvre, 1974). Bu bakış açısı, mekanın sabit ve değişmez bir nesne olmaktan ziyade, zaman içinde toplumsal dönüşümlerle birlikte yeniden anlam kazanan dinamik bir yapı olduğunu ortaya koyar.&nbsp;Günümüzde mekansal tipolojilerin sınırlarının esnekleşmesi ve daha geçirgen, akışkan hâle gelmesi, geleneksel olarak tekil bir işlevle tanımlanan ibadet yapılarının da dönüşümünü beraberinde getiriyor. Bu dönüşüm, kutsallığın anlamını değiştirmeden, kutsal deneyimin mimari olarak nasıl üretildiğine dair yeni sorular ortaya çıkarıyor.<img src="https://images.aposto.com/2026/1/5/1772225563112.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.52" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Church of Light | Mimar: Tadao AndoBu bağlamda, ibadet mekanları gerek form gerekse anlam&nbsp;düzeyinde dönüşümün merkezinde yer alıyor. İnanç, doğrudan düşünce biçimleriyle ilişkili bir kavram olduğu için, mimariye yansıması da yalnızca biçimsel değil, aynı zamanda anlamsal bir okumayı gerekli kılıyor.&nbsp;Tadao Ando’nun tasarladığı Church of the Light, bu yaklaşımın güçlü örneklerinden biri. Geleneksel süslemelerden arındırılmış yapıda kutsallık, betonun ağırlığı ve haç biçiminde mekana giren doğal ışık aracılığıyla kuruluyor. Ando’nun bu yapısı, dinî sembolleri minimuma indirerek, ruhani deneyimi doğrudan mekansal atmosfer üzerinden üretiyor.<img src="https://images.aposto.com/2026/1/5/1772225696328.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.44" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Holy Redeemer Kilisesi ve Toplum Merkezi | Mimar: Menis Arquitectos | Fotoğraf: Simona RotaBenzer biçimde, Dünya Mimarlık Festivali (WAF) 2025’te “Yılın Binası” ödülünü kazanan Fernando Menis’in Holy Redeemer Kilisesi ve Toplum Merkezi, kutsal mekanın çağdaş kent bağlamında yeniden ele alınışına dair önemli bir örnek. Kilise, yalnızca bir ibadet alanı olarak değil, aynı zamanda bir toplum merkezi ve kamusal buluşma noktası olarak kurgulanmış.&nbsp;<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Işığın yapının kütlesi içinde yönlendirilerek kullanımı, burada da kutsallığın temel mekansal aracı hâline gelirken, yapının çok işlevli karakteri ibadet mekanlarının toplumsal hayata daha doğrudan eklemlenebileceğini gösteriyor.</li></ul>Bu iki örnek, ibadet mekanlarının biçimsel kalıplardan kopmadan ya da tamamen sekülerleşmeden, kutsallığı yeni mekansal araçlarla yeniden üretebileceğini ortaya koyuyor. Böylece kutsal mekan, değişen toplumsal yapı içinde hem ruhani deneyimi koruyan hem de çağdaş yaşamla ilişki kurabilen bir mimari tipoloji olarak yeniden tanımlanıyor.<img src="https://images.aposto.com/2026/1/5/1772225823436.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.00" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Mimar Emre Arolat, Hon. FAIA, RIBA, EAA-Emre Arolat Architecture | Portre Fotoğraf: Thomas MayerTürkiye’de inşa edilen projelere baktığımızda, 2012 yılında inşa edildiğinde mimari formu açısından oldukça ses getiren Sancaklar Camii odağında projenin mimarı Emre Arolat’ın görüşünü aldık:<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9);" style="color: rgb(9, 9, 9); margin: 0px 0px 1em; border-left: 2px solid rgb(94, 53, 177); padding-left: 5px; box-sizing: border-box;">“Sanırım bir mimar için gelenek sadece ibadet mekanı tasarlarken değil her türlü yapı ile ilgili olarak ana fikrin oluşturulması döneminde başvurulması en önemli kaynaklardan biri olmalı. Gelenek öğreticidir, doğru kullanıldığında aynı zamanda son derece ilham verici olabilir. Ancak geleneği bazı görsel unsurların herhangi bir soyutlamaya uğratılmaksızın kullanıldığı bir tür biçimler paleti, hatta kataloğu olarak görmek ve kullanmak çok tehlikeli ve yanlış bir yönelimdir.&nbsp;Herhangi bir ibadet mekanının tasarımında, ibadetin her türlü ritüelinin sürdürülmesine yönelik olan unsurlar mutlaka ve herhangi bir kullanım zafiyeti yaratmayacak bir biçimde gözetilmelidir. Ancak bu unsurların hiçbiri şekilsel anlamda kutsanmak durumunda da değildir. İbadetin sorunsuz bir biçimde yapılabilmesine yönelik olarak gereken unsurları bütünüyle gözetmek ancak bu unsurları tasarladığımız özgün yapı çerçevesinde yeniden ele almak Sancaklar Camisi örneğinde ortaya koyduğumuz bir tutum idi. Ancak daha önce pek çok defa belirttiğim gibi Sancaklar Camisi’nin bir tipoloji oluşturmak kaygısı ya da iddiası taşımadığını tekrar vurgulamak isterim.”&nbsp;</blockquote><img src="https://images.aposto.com/2026/1/5/1772225942243.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.89" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Sancaklar Camisi | Fotoğraflar: Thomas MayerAlevi inancına sahip kişiler tarafından kullanılan bir toplanma ve ibadet yeri olan cemevleri çerçevesinde bu konuyu detaylandırma ve Türkiye’deki ibadet yapılarının güncel üretimlerine ışık tutmak hedefiyle Nevzat Sayın ile 2022 yılında inşaatı tamamlanan projesi Balçova Cemevi odağında konuştuk.<img src="https://images.aposto.com/2026/1/5/1772226027662.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.67" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Mimar: Nevzat Sayın, NSMH Kurucu Mimar | Portre Fotoğraf: Berk Kırİbadet mekanlarının tasarımında sabit kalması gereken ve değişime açık olan ilkeler sizce nelerdir?Her ne kadar farklı tarikatlar ve mezhepler olsa da temel kuralları açıkça belirtilmiş bir inanç sisteminin Woody Allen tanımıyla protesto eden anlamında protestan bir kolu olmadıkça değişikliğe açık bir ilkesi olduğunu sanmıyorum. Kişisel olarak -sessizce- istediğiniz kadar esnetebileceğiniz ilkeler toplumsal boyutuyla değişime açık değildir.Bir ibadet yapısında "gelenek" sizin için ne zaman bir kaynak, ne zaman bir sınırlayıcı olur?Gelenek her zaman ve her konuda hem “kaynak” hem “sınırlayıcı” faktördür. İbadet yapısında bu iyice belirginleşir. Çünkü yoruma açık olmayan çok şey vardır. Ardışık zamanlarda birbirine eklenerek gelişen gelenek içinde değişmeden kalanlar ve değişime açık olanlar kaynaklarınızı ve sınırlarınızı belirler.İbadet mekanlarının yalnızca dinî ritüellerden ziyade, aynı zamanda sosyal ve kültürel buluşmalara da ev sahipliği yapması, kutsallıkla kurulan mimari ilişkiyi sizce nasıl dönüştürüyor?İbadet mekanlarının ibadet dışındaki kullanımları konusunda net bir fikrim yok ama sadece ibadet için kullanılmalarına daha yakınım. Seküler bir dünyada dünyevi olanla uhrevi olanı birbirinden ayırmak daha doğru diye düşünüyorum. Kişisel olarak sessiz, meditatif bir mekan olarak kullanılmasında bir sakınca yok. Ama o kadar…<img src="https://images.aposto.com/2026/1/5/1772226149711.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="2.42" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Balçova Cemevi | Fotoğraf: Nevzat Sayın<img src="https://images.aposto.com/2026/1/5/1772226180102.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="2.19" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Balçova Cemevi | Fotoğraf: Cemal EmdenBalçova Cemevi’nde tütekli tavan ve dört kapı gibi geleneksel öğeleri çağdaş bir formda yeniden üretirken hangi kriterleri önceliklendirdiniz?Tütekli tavanın kesik piramit formunu dört yüzlü bir piramitle temsiliyetinin dört kapı ilkesini de taşıdığını fark ettiğinizde geleneğin sınırlayıcılığının kaynağa dönüştüğünü de fark ediyorsunuz. Amacımız gelenek üretmek değil de gizli kalmış bir geleneğe tutunarak yapı bütünlüğü üzerinden onu görünür kılmaktı.

Kutsal mekanlar çağdaş mimarlıkta ne ölçüde değişebilir, kutsallığı koruyarak toplumsal ve mekansal dönüşüme nasıl ayak uydurabilir? Bu sorunun yanıtını ararken, küresel örnekler ile Türkiye’den Sancaklar Camii’nin mimarı Emre Arolat ve Balçova Cemevi’ni tasarlayan Nevzat Sayın’ın görüşlerini mercek altına aldık; mekansal dönüşüm, toplumsal işlev ve ibadet kavramının mekanla ilişkisi bağlamında modern mimarinin sunduğu yeni yaklaşımları inceledik.

İbadetin mekanla ilişkisi: Kutsal yapılar mimari değişikliklere ne kadar açık olabilir?

<img src="https://images.aposto.com/2024/11/6/1734790678206.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.72" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"><span fr-original-class="customBullet" fr-original-style="font-size: 24px; line-height: 12px; vertical-align: middle; display: inline-block;" style="font-size: 24px; line-height: 12px; vertical-align: middle; display: inline-block; box-sizing: border-box;">• &nbsp;Labirent İmgeleri: Mimar ve sanatçı Nevzat Sayın'ın Labirent İmgeleri sergisinde, soyut lekeler ve mekan tahayyülleri gibi görünen imgeler sanatçının defterinde biriken bir süreci düşünce biçimleri olarak izleyici ile buluşuyor.<ul fr-original-style="" style="margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Nerede? Galata Rum Okulu</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Ne zaman? 19 Ocak 2025'e kadar</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Not almalı: Bir teknik olarak baskıyı imgenin büyütülüp küçültülmesi üzerinden okumaya açık bir şekilde kullanan Sayın, atölye sürecinin tanıklıklarını bu sergiyle birlikte genişletip çoğaltıyor.</li></ul>

Aposto Gündem

Yazar:&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://www.lavarla.com/author/lothlorien/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Çiğdem Kaya Çayır</a>ODTÜ Mimarlık eğitiminin ardından Paris’te uzun sanat sohbetleriyle geçen yıllardan sonra Faruk Sade bir sanat galerisi açma hayaliyle Ankara’ya dönmüştü. Galeri Siyah Beyaz’ı 1984 yılında, aile apartmanında, türlü zorlukların yaşandığı ve sanat galerisinin oto galerisi ile sıkça karıştırıldığı zamanlarda kurdu. Bir süre sonra da galeriye kaynak yaratmak amacıyla Siyah Beyaz Bar hizmete girdi. Apartmandaki siyah beyaz şömine insanların dikkatini çekince mekanın ismi kendiliğinden ortaya çıkmış oldu. Faruk Sade bu durumu <a fr-original-style="" href="https://www.youtube.com/watch?v=mILETKbqihw" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Simsiyah Bembeyaz</a> adlı belgeselde şu şekilde anlatıyor:<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(0, 0, 0); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(0, 0, 0); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">İsteğim, duvarlarda siyah beyaz fotoğrafların olmasıydı. Yirmi ya da elli tane siyah beyaz fotoğrafımız vardı. Biz onları koyduk fakat isim koymamıştım. Dışarıdan duydum, millet şömineyi görmüş ve siyah beyaz diye anılmaya başlanmış. Benim de çok hoşuma gitti. Çünkü ben griyi hiç sevmem.</blockquote>Siyah Beyaz Bar’ın duvarlarında Hollywood oyuncuları, Türk oyuncular, gazeteciler, sanatçılar, yazarlar ve Sade ailesinin dostlarına ait çok özel siyah beyaz fotoğraflar var. Artık aramızda olmayanların fotoğraflarını ise unutulmadıklarını göstermek amacıyla arkadan beyaz bir ışık aydınlatıyor. Nevzat Sayın’ın ifadesiyle “Orası hakikaten yaşayan, canlı bir enstalasyon. Dünyevi ve ruhani arasında olan şeyin aydınlatılması için müthiş bir yol.” Siyah Beyaz’da özel bir duvar da 2016 yılında kaybettiğimiz Faruk Sade&nbsp;için ayrılmış. Hepsi anılarla dolu, özlem ve hüznün eklendiği canlı duvarlar…Gezerken başınızı ne tarafa çevirseniz kendinizi ya göz göze geldiğiniz bir fotoğraf karesi ya bir sanat eseri ya da incelenecek başka bir objeye bakarken buluyorsunuz. On beş yıl boyunca her hafta sahne alan&nbsp;Exit'in usta gitaristi Gürbüz Barlas’ın kaybının ardından sahnenin arkasındaki duvara asılan gitarı gibi… Her sene aynı sahneyi paylaştığı müzisyenler ve dostları tarafından yapılan özel bir geceyle anısı yaşatılmaya devam ediyor.<img src="https://images.aposto.com/2023/11/1/1701673919002.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="3.06" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Işıklı duvar, Fotoğraf: Çiğdem Kaya Çayır Sera Sade’nin 2010 yılında yurda dönerek Türkiye’de işlemeye devam eden en eski çağdaş sanat galerisi Siyah Beyaz’ın yönetimini devralmasıyla burada yeni bir dönem başlıyor. Genç kuşak sanatçılarla yapılan çalışmalar artıyor, barda da ikinci ve üçüncü kuşaklar devreye giriyor. Ayrıca, Siyah Beyaz Galeri’nin katkısıyla 2017 yılında verilmeye başlanan Faruk Sade Sanat Fonu (FSSF) aracılığıyla her yıl kültür ve çağdaş sanat desteklenerek sanatçıların yetenek ve yaratıcılıklarını geliştirmelerine fırsat veriliyor. Fonun ilk desteği ise oldukça anlamlı, Seymenler Parkı’ndan çalınan İlhan Koman'ın heykelinin orijinal alçı kabından yeniden üretiminin yapılmasına yönelik açılan bağış kampanyasına aktarılmış.&nbsp;Ankara’da çok önemli bir yere sahip, hakkında film ve belgesel çekilmiş, kitap yazılmış, anlatılmış, yaşanmış, gerçek ve sağlam karakterli bir mekan olan Siyah Beyaz, 2024 yılında 40. yaşını kutlayacak. Bu özel yılda da galeride sergiler ve sanat etkinlikleri yapılmaya devam ederken, barı yine müziğin ruhu ve sıcak dost sohbetleri saracak.Siyah Beyaz, dileriz daha nice sanat ve müzik dolu yılların olsun!

Nevzat Sayın ile ilgili hikayeler